Miłość pragnę miłować, skorom nie przeklęty,

Owa kochanka z lilią, co zna Ogród święty.



Dusza moja, pragnieniem tym uszczęśliwiona,

Jest śpiewem gwiazdy, który o zachodzie kona.



Chcę kochać lilię wiary miłością przeczystą,

Lilię, wśród cierni Krzyża drżącą, promienistą!



Bo me ziemskie miłości, tak rozdzierające

Piły już z wszystkich kwiatów rosnących pod słońcem.


Wieczny mnie rodzi Ogień i wyznaję Słońce:

W świątyniach jego Wschodu odprawiam obrzędy

Piękne, jak ziemia moja, gdzie kwieciste grzędy

I drzewa są sezamem owoców płonące.



Mieszkam w szałasie z mirtow i pachnącej kory

Aloesu, wiotki, radosny dom! na błękity

Otwarty, by doń weszły jasnych duchów świty

I moc życia, śmiertelnie rażąca upiory.



Niewiasta ma Praw nie zna, lecz ręką swą wieńczy

Czoło śpiewaka laurem; ma urok młodzieńczy,

Jest ową Obiecaną, co czerpie z krynicy,



Amforą smukłą, słodki napój Tajemnicy -

Więc gdy miłośnie moje ramię ją otoczy

Drży z rozkoszy, jak fala, i zamyka oczy...